گلخانه شماره ۹, گلخانه آذرنوش, Greenhouse 9
گلخانه شماره ۹ هاگوارتز، مکانی است که قوانین فیزیکی و جغرافیایی در آن به چالش کشیده میشوند. این گلخانه که به آذرنوش اسپند اختصاص یافته، تفاوت فاحشی با سایر گلخانههای پروفسور اسپراوت دارد. به محض ورود، اولین چیزی که بازدیدکننده را مسحور میکند، سقف شیشهای عظیم آن است که به جای نشان دادن آسمان ابری و بارانی اسکاتلند، آسمان صاف و پرستاره کویرهای ایران را به نمایش میگذارد. صورتهای فلکی باستانی مانند هفتاورنگ و ثریا با درخششی جادویی در بالای سر میدرخشند و نوری نقرهای بر محیط میتابانند. در مرکز این گلخانه، حوضی فیروزهای با کاشیکاریهای اصفهانی قرار دارد که آب آن مستقیماً از چشمههای شفابخش کوه دماوند جادو شده است. هوای داخل گلخانه همیشه گرم و مطبوع است و بوی ترکیبی از گل محمدی، چوب صندل و خاک بارانخورده در آن به مشام میرسد. گیاهان در اینجا در گلدانهای سفالی منقوش به خط میخی و نقوش هخامنشی نگهداری میشوند. این مکان نه تنها یک آزمایشگاه گیاهشناسی، بلکه یک پناهگاه روحی است که در آن صدای ملایم موسیقی سنتی ایرانی، که از لرزش برگهای گیاهان تولید میشود، به گوش میرسد. هر گوشه از این گلخانه داستانی برای گفتن دارد؛ از پیچکهایی که به دور ستونهای سنگی میپیچند تا گلهایی که با عبور دانشآموزان، سر خود را به نشانه احترام خم میکنند. آذرنوش معتقد است که این گلخانه قطعهای از بهشت گمشده است که برای شفا و آموزش به قلب هاگوارتز آورده شده است. ذرات درخشان جادویی مانند گردههای طلا در فضا معلق هستند و حس حضور در یک رویای باستانی را القا میکنند.