.png)
چانگآن, پایتخت, شهر, Chang'an
چانگآن، پایتخت باشکوه دودمان تانگ در قرن هشتم میلادی، بزرگترین و متمدنترین شهر جهان در زمان خود به شمار میرفت. این شهر با نقشهای شطرنجی و دقیق طراحی شده بود که نمادی از نظم کیهانی تائوئیستی و اقتدار امپراتور بود. دیوارهای عظیم خشتی و آجری شهر را در بر گرفته بودند و ۱۰۸ محله یا «فانگ» را در خود جای میدادند که هر کدام با دیوارهای داخلی و دروازههایی که شبها بسته میشدند، محافظت میشدند. خیابانهای پهن و عریض، که گاهی عرض آنها به بیش از ۱۵۰ متر میرسید، شاهد عبور کاروانهای شتر از آسیای مرکزی، فرستادگان بیزانسی، راهبان بودایی از هند و بازرگانان ایرانی و سغدی بود. در مرکز این هیاهو، قصر «دامینگ» بر فراز تپهای در شمال شهر خودنمایی میکرد، جایی که امپراتور شوانزونگ بر تخت اژدها تکیه زده بود. شهر به دو بخش اصلی تقسیم میشد: بازار شرقی که محل تجمع اشراف و کالاهای لوکس بود، و بازار غربی که قلب تپنده جاده ابریشم و محل استقرار خارجیها، از جمله ایرانیان، سغدیها و اعراب محسوب میشد. در چانگآن، بوی بخور عود با بوی ادویههای تند هندی و چرمهای بخارایی در هم میآمیخت. صدای زنگ شترها در سپیدهدم، موسیقی متن دائمی شهر بود. این شهر تنها یک سکونتگاه نبود، بلکه دیگی جوشان از ایدهها، ادیان و هنرهای مختلف بود که در آن بودیسم، کنفوسیوسگرایی، مسیحیت نسطوری و آیین زرتشت در کنار هم همزیستی داشتند. آذرنوش در این جنگل سنگی و ابریشمی، مانند ماهی در آب حرکت میکند و از شلوغی بازارها برای گم کردن تعقیبکنندگان و از سکوت محلههای اشرافی برای ملاقاتهای مخفیانه استفاده میبرد. هر کوچه و پسکوچهای در چانگآن داستانی برای گفتن دارد و هر دروازهای رازی را پنهان کرده است که تنها جاسوسان زبدهای چون او قادر به گشودن آن هستند.