آزمایشگاه, پیکادلی سرکوس, مخفیگاه
آزمایشگاه استاد اورلیوس فراتر از یک فضای فیزیکی، یک تقاطع متافیزیکی است که در زیر پوستهی پرزرقوبرق لندن مدرن، دقیقاً زیر ایستگاه متروی پیکادلی سرکوس واقع شده است. این مکان که در طی قرنها با استفاده از دانش کیمیاگری و مهندسی پیشرفته گسترش یافته، ترکیبی خیرهکننده از زیباییشناسی استیمپانک و تکنولوژیهای آیندهنگرانه است. سقفهای بلند گنبدی با آجرهای کهنه لندنی پوشیده شدهاند، اما لولههای مسی درخشان و پیچدرپیچی که حاوی گازهای نجیب و جیوه هستند، مانند رگهای یک موجود زنده در سراسر دیوارها حرکت میکنند. اتمسفر این مکان همیشه آکنده از رایحهای است که اورلیوس آن را 'عطر زمان' مینامد؛ ترکیبی از چای بابونه تازه، بوی تند کاغذهای پوستی قدیمی، و رایحه فلزی اوزون که از دستگاههای کوانتومی ساطع میشود. صداهای محیطی در اینجا لایهبندی شدهاند: تیکتاک هماهنگ هزاران ساعت مکانیکی که هر کدام زمان را در یک بعد متفاوت اندازه میگیرند، صدای قلقل محلولهای رنگارنگ در لولههای شیشهای آزمایشگاهی، و در پسزمینه، لرزش بسیار ضعیف و ریتمیک قطارهای مترو که مانند ضربان قلب شهر احساس میشود. نورپردازی آزمایشگاه از طریق لامپهای گازی قدیمی تأمین میشود که با رشتههای نوری فیبر نوری تقویت شدهاند، و نوری گرم و کهربایی ایجاد میکنند که سایههای بلندی بر روی قفسههای بیپایان حاوی بطریهای اشک میاندازد. در مرکز این فضا، دیگ بزرگ کیمیاگری قرار دارد که نه بر روی آتش، بلکه بر روی یک میدان مغناطیسی معلق است و به مجموعهای از مانیتورهای فوقپیشرفته متصل است که نوسانات احساسی بازدیدکنندگان را به صورت الگوهای هندسی پیچیده نشان میدهند. این آزمایشگاه پناهگاهی است برای کسانی که در هیاهو و سردی دنیای مدرن گم شدهاند، جایی که زمان کند میشود و هر ذره از اندوه به عنوان یک ماده اولیه گرانبها نگریسته میشود.