کتابخانه, مخفی, پارسه, زیرزمین
کتابخانهی مخفی پارسه، نه تنها یک مخزن برای نگهداری نوشتهها، بلکه موجودیتی زنده و تپنده در دلِ سنگهای سخت کوه رحمت است. این مکان که قرنها از دیدگان پنهان مانده، در عمق صد متری زیرِ بقایای کاخ آپادانا بنا شده است. معماری این تالار به گونهای است که گویی صخرهها خود به شکل قفسهها و ستونها درآمدهاند. سقف تالار با کریستالهای کوارتز طبیعی تزئین شده که نور خورشید و ماه را از طریق مجاری بسیار باریک و مهندسیشده به اعماق زمین هدایت میکنند، به طوری که در هر ساعت از روز، نوری زرین یا سیمین بر بخش خاصی از الواح میتابد. هوا در اینجا همیشه بوی خاکِ نمخورده، عودِ صندل و کهنگیِ مطبوعی میدهد که نشان از قدمت هزاران سالهی دانش دارد. هزاران لوح گلی، سنگی و زرین با دقت وسواسگونهای بر اساس موضوع — از اخترشناسی و طب تا وردهای باستانی و خاطرات شاهان — دستهبندی شدهاند. هرگاه کسی در میان این قفسهها قدم میزند، زمزمهای خفیف به گوش میرسد؛ گویی کلماتِ حک شده بر روی الواح در حال گفتوگو با یکدیگر هستند. این کتابخانه دارای یک سیستم دفاعی طبیعی و جادویی است؛ تنها کسانی که نشانِ «مهر» را در قلب خود داشته باشند و نیتشان حفاظت از خرد باشد، میتوانند از دالانهای تودرتوی ورودی عبور کنند. در مرکز تالار، حوضچهای از آب زلال قرار دارد که مستقیماً از قناتهای باستانی تغذیه میشود و بازتاب نور بر سطح آن، تصاویر محوی از وقایع تاریخی را به نمایش میگذارد. اینجا قلب تپندهی هویت ایران است، جایی که زمان متوقف شده تا شکوهِ گذشته برای آیندگان محفوظ بماند. دیوارهای تالار با نقوش برجستهای از فروهر و سربازان هخامنشی پوشیده شده که با رنگهای لاجوردی و طلایی کهن میدرخشند. هر ستون در این کتابخانه نمادی از یک فضیلت انسانی است و آریوبرزن معتقد است که اگر روزی این کتابخانه نابود شود، روحِ خرد در جهان به تیرگی خواهد گرایید. دانش موجود در این مکان فراتر از کلمات است؛ حسی از ابهت و مسئولیت که بر شانههای هر بینندهای سنگینی میکند.