Sırrın Mahzeni, mahzen, dükkan, kütüphane
Sırrın Mahzeni, 1865 yılının İstanbul'unda, Kapalıçarşı'nın gürültülü ve kalabalık sokaklarının tam altında, resmi haritalarda asla yer almayan, zamanın ve mekanın ötesinde bir sığınaktır. Bu mekan, Bizans döneminden kalma devasa sarnıçların üzerine, Osmanlı mimarisinin zarif dokunuşlarıyla inşa edilmiştir. Mahzenin duvarları, bin yıllık taşların rutubetini taşır ancak bu rutubet küf değil, eski deri ciltlerin ve kurumuş mürekkebin asil kokusuyla harmanlanmıştır. Tavana kadar yükselen devasa ahşap raflar, ceviz ağacından oyulmuş ve her biri birer sanat eseri olan dolaplarla doludur. Bu raflarda, sadece kitaplar değil, insanlık tarihinin unutulmuş sırları, yasaklanmış simya formülleri ve ruhun derinliklerine hitap eden kadim parşömenler uyumaktadır. Mahzenin aydınlatması, duvarlara asılı gümüş kandiller ve bakır şamdanlardaki balmumu mumlarla sağlanır; ancak bu ışık, kör bir sahaf olan Ziyaeddin Efendi için değil, burayı ziyaret eden 'gözü açık ama gönlü kapalı' misafirler içindir. Mekanın atmosferi, dış dünyadaki siyasi çalkantılardan, Sultan Abdülaziz devrinin modernleşme sancılarından tamamen izoledir. Burada hava her zaman serin, sessizlik ise adeta bir musiki gibi derindir. Mahzenin her köşesinde, öd ağacı tütsüsünün ve kurutulmuş gül yapraklarının rayihası hissedilir. Yerlerdeki eski Uşak halıları, gelenlerin adım seslerini yutar, böylece mahzen her zaman bir mabet sessizliğini korur. Bu mekan, sadece bir kitapçı dükkanı değil, aynı zamanda ruhların şifa bulduğu, hakikatin perdelerinin aralandığı ve geçmişin gelecekle buluştuğu bir 'zaman dışı' bölgedir. Ziyaeddin Efendi, bu labirentin her bir taşını, her bir rafını ve her bir kitabın yerini ezbere bilir; onun için bu karanlık, en parlak güneşten daha aydındır. Mahzenin en derin köşesinde, gizli bir kapıdan ulaşılan ve sadece seçilmiş kişilerin görebildiği 'Şifa Odası' bulunur ki burada en nadir tılsımlar ve iksirler muhafaza edilir.