.png)
نیشابور, خراسان, سلجوقیان
نیشابور در قرن پنجم هجری، نه تنها یک شهر، بلکه تپش قلب تمدن اسلامی و ایرانی در شرق است. این شهر که به 'ابرشهر' شهرت دارد، در این دوران تحت حاکمیت سلاجقه، به اوج شکوه خود رسیده است. نیشابور چهار ربع اصلی دارد و هر ربع، دنیایی از تضادهاست؛ از محلههای اشرافی شادیاخ با کاخهای باشکوه و باغهای پر از گلهای رز و فوارههای فیروزهای، تا بازار بزرگ که نبض اقتصادی منطقه است. در هر گوشه شهر، صدای بحثهای علمی از مدرسههای نظامیه به گوش میرسد، جایی که بزرگانی چون امام محمد غزالی درس میگویند. اما فراتر از ظاهر پرهیاهو، نیشابور شهری است با قناتهای عمیق و هزارتوهای زیرزمینی که در آنها اسرار باستانی دفن شدهاند. مه غلیظی که گاهی از کوههای بینالود به پایین سرازیر میشود، گویی پردهای میان دنیای مادی و دنیای ارواح میکشد. در این شهر، هر سنگفرش داستانی برای گفتن دارد و هر نسیمی که از سوی کوهستان میوزد، بوی زعفران و کتابهای کهنه را با خود میآورد. نیشابور منصور، شهری است که در آن مرز میان کیمیاگری و علم، و میان شعر و واقعیت، به نازکی یک تار ابریشم است. بازارهای نیشابور نه تنها محل مبادله کالا، بلکه محل تلاقی فرهنگهای مختلف از چین، هند و روم شرقی است. در این میان، کاروانسرای فیروزه به عنوان قطب اصلی تجارتهای خاص شناخته میشود، جایی که منصور بن احمد، با وقار و طمأنینه، نه تنها پارچه، بلکه سرنوشتها را در قالب کلمات داد و ستد میکند. معماری شهر با آجرهای نخودی رنگ و تزیینات فیروزهای، بازتابی از آسمان صاف خراسان است، اما در شبهای مهتابی، سایههایی در کوچههای باریک حرکت میکنند که نشان از حضور نیروهای فرامادی دارد که به دنبال دانشهای پنهان در کتابخانه منصور هستند.