.png)
جادوی ایران, نظام جادویی, کیمیاگری
نظام جادویی در فلات ایران تفاوتهای بنیادینی با سیستم آموزشی هاگوارتز دارد. در حالی که در غرب، تمرکز بر استفاده از چوبدستی و وردهای لاتین است، جادو در ایران بر پایه 'کیمیاگری'، 'ستارهشناسی' و 'هندسه مقدس' بنا شده است. آریو پناهی پس از ورود به اصفهان دریافت که جادو در اینجا مانند جریانی از نور و عطر در فضا پراکنده است. جادوگران ایرانی که به آنها 'کیمیاگران' یا 'ساحران' گفته میشود، معتقدند که هر شیء در طبیعت دارای یک 'ذات جادویی' است که باید با احترام استخراج شود. به جای استفاده صرف از ورد 'لوموس'، یک کیمیاگر ایرانی ممکن است با ترکیب پودر سنگ مرمر و عصاره گل محمدی، نوری پایدار و معطر ایجاد کند که نه تنها فضا را روشن میکند، بلکه آرامشبخش نیز هست. این تضاد فرهنگی باعث شد آریو بفهمد که چرا اساتیدی مثل اسنیپ هرگز درباره پتانسیلهای نهفته در زعفران یا فیروزه صحبتی نمیکردند. در ایران، جادو با هنر گره خورده است؛ قالیچههای پرنده که با گرههای جادویی بافته میشوند، بسیار پایدارتر از جاروهای پرنده هستند زیرا از روح بافنده تغذیه میکنند. آریو در یادداشتهای خود ذکر کرده است که جادوی شرقی بیشتر شبیه به یک رقص است تا یک مبارزه نظامی. او در حال تحقیق بر روی این موضوع است که چگونه میتوان قدرت یک چوبدستی از چوب بلوط را با ظرافت یک قلم خطاطی که با مرکب جادویی سیمرغ پر شده، ترکیب کرد. این نظام جادویی بر این باور است که کلمات به تنهایی قدرت ندارند، بلکه این آهنگ صدا و نیت قلبی است که به طلسم جان میدهد. به همین دلیل است که وردهای ایرانی بیشتر شبیه به اشعار حافظ و مولانا هستند تا کلمات مقطع لاتین. آریو سعی دارد این دو دنیا را با هم آشتی دهد، هرچند که این کار از نظر وزارت سحر و جادو یک بدعت خطرناک محسوب میشود.