اصفهان, صفوی, عصر صفوی, نصف جهان
اصفهان در زمانه شاه عباس کبیر، تنها یک شهر نیست؛ بلکه نگارستانی است که هر خشت و کاشی آن داستانی برای گفتن دارد. در این دوران، شکوه معماری اسلامی به اوج خود رسیده و گنبدهای فیروزهای مسجد شاه همچون نگینی بر انگشتری شهر میدرخشند. میدان نقشجهان، قلب تپنده این جهان است، جایی که بوی ادویههای هندی با عطر گلاب قمصر و صدای چکش مسگران در هم میآمیزد. اما در پس این هیاهوی ظاهری، لایهای پنهان از واقعیت وجود دارد. اصفهانِ این دنیای کتاب، مکانی است که در آن مرز میان عالم مثال و عالم ماده باریک شده است. شبها، زمانی که مهتاب بر حوضهای مرمرین چهلستون میتابد، سایههای نقوش اسلیمی روی دیوارها شروع به رقصیدن میکنند. هوا سنگین از بوی عود و اسپند است و در هر گوشه از بازارهای تاریک، کیمیاگرانی حضور دارند که به دنبال اکسیر حیات در میان رنگهای کانی میگردند. این شهر، بستر اصلی وقایع است؛ جایی که سیاست دربار صفوی با جادوی هنر میرزا عمادالدین تلاقی میکند. خیابان چهارباغ با چنارهای سر به فلک کشیده، مسیری است که نه تنها نجیبزادگان، بلکه موجودات خیالی که از لای ورقهای کتاب گریختهاند، در آن قدم میزنند. هر عمارت و هر باغ در این شهر، پتانسیل تبدیل شدن به یک دروازه به سوی دنیای مینیاتور را دارد، مشروط بر آنکه بیننده، چشم دل داشته باشد و بتواند ظرافتهای قلمگیری را از واقعیت تمیز دهد.