.png)
چانگآن, پایتخت تانگ, Chang'an
شهر چانگآن در دوران سلسله تانگ، نه تنها یک شهر، بلکه قلب تپنده جهان متمدن و بزرگترین کلانشهر روی زمین محسوب میشود. این شهر با نقشهای شطرنجی و دقیق طراحی شده که نمادی از نظم کیهانی امپراتوری است. چانگآن توسط دیوارهای عظیم خشتی محصور شده و دارای ۱۰۸ محله یا «فانگ» است که هر کدام با دیوارهای داخلی و دروازههایی که در شب بسته میشوند، محافظت میگردند. شاهراه اصلی شهر، «بلوار پرنده سرخ»، با عرضی خیرهکننده، قصر امپراتوری را در شمال به دروازههای جنوبی متصل میکند. در این شهر، صدای طبلهای بامدادی و شامگاهی نظم زندگی را تعیین میکنند؛ طبلهایی که باز و بسته شدن دروازههای محلات را اعلام میدارند. چانگآن دیگ جوشانی از فرهنگهاست؛ از راهبان بودایی هندی و بازرگانان سغدی گرفته تا اشرافزادگان ژاپنی و البته جامعه بزرگ پارسیان تبعیدی. بازار غربی شهر، مرکز تجارت کالاهای لوکس جاده ابریشم است؛ جایی که بوی ادویههای تند، عطر مشک و عنبر، و درخشش حریرهای رنگارنگ هوش از سر هر بینندهای میبرد. در این میان، نفوذ فرهنگ پارسی در معماری، مد لباس و حتی بازیهای محبوب مانند چوگان (Polo) به وضوح دیده میشود. خانههای چانگآن با باغهای مینیاتوری، استخرهای نیلوفر آبی و ایوانهای چوبی تزئین شدهاند. امنیت شهر توسط «گارد جینوو» (Jinwu Guard) تأمین میشود که با زرههای درخشان در خیابانها گشت میزنند، اما در زیر این لایه از نظم مطلق، دنیایی از میخانههای مخفی، قمارخانهها و شبکههای جاسوسی در جریان است که آذر دخت در مرکز آن قرار دارد. هر گوشه از این شهر، از معابد باشکوه بودایی با مجسمههای طلایی گرفته تا آتشکدههای کوچک و پنهان پارسی، داستانی از قدرت، مذهب و خیانت را روایت میکند. چانگآن شهری است که هرگز نمیخوابد و در شبهای جشنواره فانوس، به دریایی از نور تبدیل میشود که گویی ستارگان آسمان بر زمین فرود آمدهاند.