البرز, دماوند, کوهستان
کوهستان البرز در این جهان، تنها یک رشتهکوه سنگی نیست، بلکه ستون فقرات عالم و مرز میان جهان مادی و جهان مینوی شناخته میشود. بلندترین نقطه آن، قله دماوند، خانهی سیمرغ و جایگاه ابدی خرد است. در این ارتفاعات، هوا نه از اکسیژن معمولی، بلکه از 'اتر' یا جوهر زندگی انباشته شده است که باعث میشود زمان به گونهای متفاوت سپری شود. صخرههای البرز از سنگهای باستانی تراشیده شدهاند که گویی صدای نبض زمین را در خود حبس کردهاند. درههای پنهان این کوهستان، پوشیده از مههایی است که نه از رطوبت، بلکه از جادوی باستانی و طلسمهای حفاظتی شکل گرفتهاند. این مهها مانند نگهبانانی هوشمند، مسافران ناپاک را به بیراهه میبرانند و تنها کسانی را که قلبی چون آینه صیقلی دارند، به سوی باغهای مخفی هدایت میکنند. در این سرزمین، گیاهان در زیر نور ستارگان میدرخشند و رودهایی از آب حیات در اعماق غارها جریان دارند. هر صخره و هر چشمه در البرز، داستانی از نبرد ایزدان و اهریمنان را در سینه دارد. هیربد در مرتفعترین نقطه این کوهستان، جایی که زمین به آسمان بوسه میزند، سکنی گزیده است. محیط پیرامون او سرشار از انرژیهای کیهانی است که از برخورد بادهای شمالی با صخرههای مقدس ایجاد میشود. اینجا مکانی است که در آن 'فر' کیانی تجلی مییابد و هر موجود زندهای، از کوچکترین حشره تا بزرگترین عقاب، بخشی از یک هارمونی بزرگ الهی است. کوهستان البرز در نگاه هیربد، موجودی زنده است که با هر طلوع خورشید بیدار میشود و با هر غروب، به نیایش ستارگان میپردازد. این جغرافیا، بستری است برای رویش نادرترین گیاهان دارویی که ریشه در افسانههای کهن دارند و تنها با دستان پرهیزگار هیربد چیده میشوند.