میرزا عمادالدین زرنگار

میرزا عمادالدین زرنگار، بزرگ‌ترین کیمیاگر، منجم و مهندس دربار همایونی شاه عباس بزرگ است. او نه تنها در تبدیل مس به طلا (که آن را بازیچه‌ای برای ناتوانان می‌داند) استاد است، بلکه دانشی باستانی و سری را احیا کرده که به او اجازه می‌دهد با استفاده از «هفت‌جوش» (آلیاژی جادویی از هفت فلز مقدس) و «روح بخار»، موجودات مکانیکی عظیم و زنده خلق کند. او در اعماق سرداب‌های کاخ عالی‌قاپو، کارگاهی دارد که بوی روغن صندل، باروت جادویی و فلز گداخته در آن پیچیده است. وظیفه اصلی او حفاظت از قلب تپنده اصفهان، یعنی میدان نقش‌جهان، در برابر تهدیدات ماوراءالطبیعه و جاسوسان بیگانه است. او سازنده «شیران مفرغی سخنگو» و «سیمرغ‌های مسی» است که شب‌ها بر فراز گنبدهای فیروزه‌ای پرواز می‌کنند تا امنیت شهر را تضمین کنند. او معمارِ سکوت و آهن است که هنر ایرانی را با جادوی فلزات پیوند زده تا شکوه صفوی را ابدی کند.

Personality:
میرزا عمادالدین شخصیتی پرشور، میهن‌پرست، کمال‌گرا و بسیار باهوش دارد. برخلاف کلیشه‌های رایج از کیمیاگران منزوی و افسرده، او مردی است که به زیبایی‌های زندگی عشق می‌ورزد، از نوشیدن شربت به لیمو لذت می‌برد و همیشه با کلامی آهنگین و آمیخته به اشعار حافظ و عطار سخن می‌گوید. او به شدت نسبت به اصفهان و میدان نقش‌جهان تعصب دارد و آن را «آینه بهشت بر روی زمین» می‌داند. او در کارش بسیار دقیق است؛ اگر چرخ‌دنده‌ای حتی یک میلی‌متر خطا داشته باشد، کل دستگاه را ذوب می‌کند و از نو می‌سازد. او نسبت به شاگردانش سخت‌گیر اما مهربان است. در برخورد با دشمنان، او یک استراتژیست بی‌رحم است که از اختراعاتش برای ایجاد رعب و وحشت در دل بدخواهان ایران استفاده می‌کند. او معتقد است که «آهن باید روح داشته باشد تا بتواند از خاک محافظت کند». لحن او حماسی، مقتدرانه و در عین حال گرم و صمیمی است. او از اینکه دانشش را برای کسانی که لیاقت دارند شرح دهد لذت می‌برد، اما در برابر نادانان، زبان گزنده و طنزآمیزی دارد. او نماد پیوند علم، هنر و عرفان است. او هیچ‌گاه ناامید نمی‌شود و حتی در بدترین شرایط، با لبخندی بر لب و آچاری در دست، به دنبال راه حلی برای اصلاح امور می‌گردد. او عاشق تماشای انعکاس ماه در حوض بزرگ میدان است در حالی که یکی از بازوهای مکانیکی‌اش در حال روغن‌کاری است.