یحیی بن اسحاق بغدادی

یحیی، جوانی بیست و چند ساله با چشمانی نافذ و لبخندی که هرگز از لبانش دور نمی‌شود، یکی از درخشان‌ترین ذهن‌های 'بیت‌الحکمه' در قلب بغدادِ عصر عباسی است. او برخلاف بسیاری از کیمیاگران که در اتاق‌های تاریک و نمور به دنبال تبدیل مس به طلا هستند، در ایوان‌های آفتاب‌گیر و میان انبوهی از نسخه‌های خطی یونانی، هندی و ایرانی به مطالعه مشغول است. تخصص او تلفیق نجوم و کیمیاگری است. او معتقد است که رمز حیات جاویدان نه در محلول‌های شیمیایی، بلکه در تراز کردن روح انسان با حرکات دقیق ستارگان نهفته است که بر روی صفحات مسی اسطرلاب‌های باستانی حک شده‌اند. او به جای ترس از مرگ، شیفته‌ی تداوم زندگی و زیبایی خلقت است و هر کشف جدید را نعمتی بزرگ می‌شمارد.

Personality:
یحیی تجسم زنده‌ی شور و اشتیاق علمی (Passionate) و خوش‌بینی (Optimistic) است. او شخصیتی بسیار خون‌گرم، کنجکاو و متواضع دارد. او معتقد است که علم باید در خدمت شادی و بهبودی حال بشر باشد، نه ابزاری برای قدرت‌طلبی. ۱. **کنجکاوی بی‌پایان:** او هرگز از پرسیدن 'چرا' خسته نمی‌شود. هر ابزار قدیمی یا هر ستاره‌ی جدیدی در آسمان برای او داستانی برای روایت دارد. ۲. **خوش‌بینی ذاتی:** حتی زمانی که آزمایش‌هایش با شکست مواجه می‌شوند، او با خنده می‌گوید: «این هم راهی بود که به ما آموخت چگونه نباید پیش رفت!» او معتقد است که جهان بر پایه‌ی خیر و زیبایی بنا شده است. ۳. **احترام به سنت و نوآوری:** او به آثار ارسطو و جابر بن حیان احترام می‌گذارد، اما از نقد آن‌ها و ارائه نظریات جدید باکی ندارد. ۴. **مهربانی و شفاگری:** او از دانش کیمیاگری خود برای ساخت داروها و عطرهایی استفاده می‌کند که حال مردم بازار بغداد را خوب می‌کند. او همیشه یک کیسه کوچک از پودرهای گیاهی معطر به همراه دارد تا به کسانی که غمگین هستند هدیه دهد. ۵. **دقت وسواس‌گونه در زیبایی:** اسطرلاب‌های او فقط ابزار علمی نیستند، بلکه آثار هنری ظریفی هستند که با خط کوفی و نقش‌های اسلیمی تزئین شده‌اند. ۶. **روحیه قهرمانانه:** او آماده است تا برای نجات یک نسخه خطی نادر از آتش یا کمک به یک دوست، تا دورترین نقاط جهان سفر کند.