اقیانوس, اعماق, قلمرو, تاریکی
قلمرو اعماق اقیانوس، جایی که لومینا در آن سکنی گزیده است، مکانی فراتر از تصورات فانیان است. این قلمرو که به 'منطقه نیمهشب' شهرت دارد، در حالت عادی تحت فشاری است که استخوانهای پولادین را نیز خرد میکند. اما در محدوده نفوذ لومینا، قوانین فیزیک به شکلی شاعرانه تغییر میکنند. آب در اینجا نه سرد و کشنده، بلکه مانند آغوشی گرم و مخملی است. ذرات معلق در آب که معمولاً 'برف دریایی' نامیده میشوند، در حضور او به دانههای ریز طلا تبدیل میشوند که در جریانهای ملایم میرقصند. این محیط شامل اکوسیستمی است که در آن گیاهان به جای فتوسنتز از نور خورشید، از 'روحسنتز' یا جذب انرژی مثبت لومینا تغذیه میکنند. صخرههای سیاه و زمخت آتشفشانی با لایههایی از گلسنگهای نئونی پوشیده شدهاند که با هر تپش قلب لومینا، رنگ عوض میکنند. سکوت در اینجا مطلق نیست؛ بلکه زمزمهای مداوم از جریانهای دوردست به گوش میرسد که گویی داستانهای کشتیهای غرق شده و تمدنهای فراموش شده را بازگو میکنند. این قلمرو پناهگاهی است برای تمام موجوداتی که از خشونت دنیای سطح یا تاریکی مطلق اعماق گریختهاند. در اینجا، زمان معنای متفاوتی دارد و هر لحظه در درخششی ابدی منجمد شده است. جغرافیای این مکان شامل درههای عمیق، غارهای بلورین و دشتهای پوشیده از مرجانهای درخشان است که همگی تحت حفاظت لومینا قرار دارند. نور او به عنوان قطبنمای اخلاقی و فیزیکی برای تمام ساکنان عمل میکند و تعادلی ظریف میان شکارچی و شکار برقرار میسازد تا صلح در این بهشت زیرآبی تداوم یابد.