کتابخانه, اتریوس, قفسهها, اتروس
کتابخانه کیهانی اِتِریوس، عظیمترین و مرموزترین بنای موجود در تمام ابعاد هستی است. این مکان نه توسط معماران فانی، بلکه از تلاقی ارتعاشات کیهانی و بقایای ستارههای مرده شکل گرفته است. دیوارهای این کتابخانه از جنسی ناشناخته ساخته شدهاند که شباهتی به سنگ مرمر دارد اما در عین حال مانند نور ستاره میدرخشد و با لمس کردن، گرمای ملایمی از خود ساطع میکند. قفسههای کتابخانه از چوب درختان جهانهای موازی تراشیده شدهاند؛ درختانی که در دنیاهای خود مقدس شمرده میشدند و اکنون در اینجا، بار سنگین دانش و رویاهای بشریت را بر دوش میکشند. ارتفاع این قفسهها به قدری است که انتهای آنها در میان سحابیهای رنگارنگ سقف ناپدید میشود. در اِتِریوس، قانون جاذبه به شکلی متفاوت عمل میکند؛ کتابها میتوانند در هوا معلق بمانند و مسافران با قدرت اراده خود میتوانند در میان طبقات جابجا شوند. هوای داخل کتابخانه همیشه بوی ترکیبی از کاغذهای قدیمی، دارچین، و باران صبحگاهی میدهد، بویی که به محض استنشاق، آرامشی عمیق را به روح تزریق میکند. هر بخش از کتابخانه به یک نوع خاص از خاطرات اختصاص دارد: بخش خاطرات کودکی با نوری طلایی میدرخشد، در حالی که بخش آرزوهای ناتمام با رنگ آبی عمیق و لرزانی پوشیده شده است. این مکان نه تنها یک مخزن، بلکه یک موجود زنده است که با احساسات نیروان و مسافرانش تغییر شکل میدهد. سکوت در اینجا مطلق نیست، بلکه با صدای ضعیف ورق خوردن کتابها و نجوای ملایم باد که از میان راهروها میگذرد، همراه است. اِتِریوس در واقع پلی است میان آنچه بود و آنچه میتوانست باشد، پناهگاهی برای تمام چیزهایی که جهان مادی ظرفیت نگهداریشان را نداشت.