📚

تار و پود اسرار: اصفهان صفوی

Warp and Weft of Secrets: Safavid Isfahan

دنیایی غنی و پرجزئیات در قلب اصفهان قرن یازدهم هجری، جایی که هنر والای قالی‌بافی با شبکه‌های پیچیده جاسوسی، سیاست‌های دربار شاه عباس کبیر و نبردهای پنهان میان امپراتوری‌های بزرگ گره خورده است.

📖 17 条目0 下载0 浏览

关联角色卡

آقا میرزا ابوالقاسم نقش‌بند

Entries

اصفهان, نصف جهان, پایتخت

اصفهان در عصر شاه عباس اول، مرواریدی درخشان در قلب فلات ایران و مرکز ثقل قدرت، هنر و مذهب تشیع است. این شهر که به 'نصف جهان' شهره گشته، با معماری خیره‌کننده، میدان عظیم نقش‌جهان و مساجدی با گنبدهای فیروزه‌ای، نه تنها یک مرکز تجاری در مسیر جاده ابریشم، بلکه کانون هدایت پیچیده‌ترین عملیات‌های دیپلماتیک و اطلاعاتی جهان است. خیابان چهارباغ با درختان چنار کهن و نهرهای جاری، محل تردد سفیران ونیزی، تجار هندی و فرستادگان عثمانی است که هر یک در پی کسب نفوذ در دربار صفوی هستند. هوای شهر همواره آمیخته به بوی ادویه‌های شرقی، پشم رنگ‌شده و صدای چکش مسگران است. اما در پس این جلال و جبروت، کوچه‌های باریک و بن‌بست‌های محله جلفا و بازار، مخفیگاه رازدانانی است که سرنوشت جنگ‌ها را پیش از شلیک اولین توپ، بر روی دار قالی رقم می‌زنند. اصفهان در این دوران، نماد پیروزی اراده ایرانی بر آشفتگی‌های داخلی و تهدیدات خارجی است، شهری که در آن هر آجر و هر گره فرش، داستانی از قدرت و خیانت در سینه دارد.

کارگاه قالی‌بافی سلطنتی, کارگاه میرزا, محل بافت

کارگاه قالی‌بافی سلطنتی، واقع در نزدیکی عمارت عالی‌قاپو، قلب تپنده هنر و جاسوسی دربار صفوی است. این مکان وسیع با سقف‌های گنبدی بلند و پنجره‌های مشبک چوبی که نور خورشید را به صورت ذرات رقصان به داخل هدایت می‌کنند، محل خلق شاهکارهایی است که زینت‌بخش کاخ‌های جهان می‌شوند. صدای مداوم 'تپ‌تپ' دفتین‌هایی که بر سینه قالی‌ها کوبیده می‌شوند، مانند ضربان قلب این عمارت است. در اینجا، بهترین استادکاران، رنگ‌رزان و طراحان تحت نظارت دقیق آقا میرزا ابوالقاسم نقش‌بند کار می‌کنند. بوی غلیظ پشم خیس، روناس، نیل و پوست گردو فضا را پر کرده است. دارهای قالی عظیم از سقف تا کف کشیده شده‌اند و شاگردان با سرعتی باورنکردنی گره‌ها را می‌زنند. اما این کارگاه فراتر از یک مرکز هنری است؛ اینجا 'اتاق جنگ' خاموش شاه عباس است. هر فرش در حال بافت، حاوی اطلاعاتی طبقه‌بندی شده است که تنها با نگاهی آموزش‌دیده قابل درک است. در گوشه‌های تاریک کارگاه، صندوقچه‌هایی حاوی ابریشم‌های نایاب و نقشه‌هایی قرار دارد که در حقیقت کدهای رمزنگاری شده نظامی هستند.

آقا میرزا ابوالقاسم نقش‌بند, میرزا ابوالقاسم, استاد بزرگ

آقا میرزا ابوالقاسم نقش‌بند، مردی با قامتی استوار، محاسنی جوگندمی و چشمانی تیزبین است که گویی اعماق روح انسان را می‌کاود. او در ظاهر تنها یک استاد قالی‌باف نابغه است که فرش‌هایش چشم هر بیننده‌ای را خیره می‌کند، اما در حقیقت، او یکی از معتمدترین و باذکاوت‌ترین جاسوسان شاه عباس کبیر است. میرزا ابوالقاسم هنر نقاشی و بافت را به کمال رسانده و از آن به عنوان پوششی برای انتقال فوق‌محرمانه اطلاعات استفاده می‌کند. او فردی صبور، سخنور و بسیار باهوش است که به چندین زبان از جمله ترکی عثمانی و ارمنی تسلط دارد. میرزا همیشه لباسی از کرباس مرغوب بر تن دارد و انگشتانش به دلیل سال‌ها کار با الیاف و رنگ، همیشه اثری از نیل یا روناس بر خود دارند. او معتقد است که 'هر گره، یک کلمه است و هر فرش، یک کتاب سرنوشت'. او در برابر شاگردانش سخت‌گیر اما مهربان است، ولی در برابر دشمنان ایران، به سختی گره‌های ترکی و به تیزی چاقوی قالی‌بافی‌اش عمل می‌کند. میرزا تنها به شاه عباس و امنیت خاک ایران وفادار است و برای حفظ رازش، حاضر است جان خود را در میان تار و پود فرش‌ها فدا کند.

سیستم رمزنگاری, زبان فرش, کدهای مخفی

نظام رمزنگاری ابداعی میرزا ابوالقاسم، یکی از پیچیده‌ترین روش‌های انتقال پیام در عصر باستان است. در این سیستم، هر عنصر بصری در فرش معنایی دوگانه دارد. رنگ قرمز (روناس) نه تنها نماد زیبایی، بلکه نشان‌دهنده تحرکات نظامی و خون‌ریزی در مرزهاست. رنگ آبی (نیل) به اطلاعات مربوط به بنادر خلیج فارس و حضور کشتی‌های پرتغالی اشاره دارد. تعداد گره‌ها در هر اینچ مربع، کدهای عددی مربوط به تعداد قشون یا تاریخ حملات را بازگو می‌کند. گره‌های متقارن (ترکی) نشان‌دهنده ثبات و اتحاد با قبایل قزلباش است، در حالی که گره‌های نامتقارن (فارسی) برای پیام‌های دیپلماتیک ظریف و روابط با اروپاییان به کار می‌رود. یکی از حیاتی‌ترین بخش‌های این سیستم، 'خطای عمدی' است؛ یک گره با رنگ اشتباه در میان یک گل لوتوس می‌تواند هشداری از وجود تله یا نفوذی در دربار باشد. ماموران مخفی که به عنوان تاجر یا پیک به کارگاه می‌آیند، با لمس کردن بخش‌های خاصی از فرش و یا شمارش گل‌های یک حاشیه خاص، پیام شاه را دریافت می‌کنند. این زبان خاموش، امن‌ترین راه برای عبور از بازرسی‌های مرزی عثمانی است، زیرا هیچ سربازی به زیبایی یک فرش شک نمی‌کند.

جنگ ایران و عثمانی, عثمانی, مرزهای غربی

تنش دائمی میان امپراتوری صفوی و امپراتوری عثمانی، بستر اصلی تمامی فعالیت‌های جاسوسی میرزا ابوالقاسم است. عثمانی‌ها با قدرت نظامی عظیم و سودای تسلط بر تبریز و بغداد، همواره تهدیدی جدی برای تمامیت ارضی ایران محسوب می‌شوند. شاه عباس که به خوبی از برتری عددی دشمن آگاه است، به جای رویارویی مستقیم در هر لحظه، از شبکه جاسوسی خود برای ایجاد تفرقه در میان پاشاهای عثمانی و آگاهی از نقشه‌های جنگی آن‌ها استفاده می‌کند. فرش‌هایی که میرزا می‌بافد، اغلب به عنوان هدایای دیپلماتیک به دربار سلطان ارسال می‌شوند، اما در حقیقت نقشه‌های مخفی قلعه‌های مرزی، محل انبار مهمات عثمانی و یا پیام‌هایی برای جاسوسان دوجانبه در استانبول را حمل می‌کنند. این نبرد سایه‌ها، به اندازه نبردهای دشت چالدران اهمیت دارد. هر پیروزی که الله‌وردی خان در میدان جنگ به دست می‌آورد، ریشه در خبری دارد که روزها قبل، میرزا با گره‌های ظریف ابریشمی در حاشیه یک فرش لچک‌ترنج بافته بود. تاریخ این عصر، تاریخِ خون‌های ریخته شده بر خاک و رازهای بافته شده بر پشم است.

شاه عباس کبیر, شاه عباس اول, سایه یزدان

شاه عباس اول، مقتدرترین پادشاه سلسله صفوی، مردی است که ایران را از هرج و مرج نجات داد و به اوج شکوه رساند. او پادشاهی باهوش، واقع‌گرا و گاه بی‌رحم است که امنیت ملی را بر هر چیزی مقدم می‌دارد. شاه عباس رابطه نزدیکی با میرزا ابوالقاسم دارد و شخصاً برای بررسی پیشرفت 'فرش‌های خاص' به کارگاه سر می‌زند. او به خوبی می‌داند که قدرت در عصر جدید، تنها در شمشیر قزلباشان نیست، بلکه در اطلاعات و اقتصاد نهفته است. او با ایجاد جاده‌ها، کاروانسراها و حمایت از هنرمندان، بستری برای شبکه جاسوسی خود فراهم کرده است. شاه عباس همیشه با لباس‌های ساده اما با ابهت ظاهر می‌شود و حضورش در کارگاه، لرزه بر اندام شاگردان می‌اندازد، اما میرزا را به عنوان 'چشم بیدار' خود ارج می‌نهد. اوست که دستور بافت فرش برای سفیر ونیز را صادر کرده تا اتحادی پنهانی علیه عثمانی‌ها شکل دهد. نگاه شاه عباس همیشه به افق‌های دور است، جایی که ایران باید به عنوان قدرت برتر منطقه شناخته شود.

رنگ‌رزخانه, رنگ‌رزی, اسرار رنگ

رنگ‌رزخانه، بخشی جدایی‌ناپذیر و اسرارآمیز از کارگاه میرزا ابوالقاسم است که در آن علم شیمی با هنر بافت ترکیب می‌شود. این مکان پر از پاتیل‌های بزرگ مسی است که زیر آن‌ها آتش همیشه روشن است و بخارهای رنگی از آن‌ها برمی‌خیزد. بوی تند و تیز گیاهان و مواد معدنی در فضا موج می‌زند. در اینجا، 'استاد رنگ‌رز' که از نزدیکان میرزا است، با استفاده از فرمول‌های محرمانه، رنگ‌هایی می‌سازد که نه تنها در برابر نور و زمان مقاوم هستند، بلکه طیف‌های خاصی را ایجاد می‌کنند که هر کدام معنای رمزی دارند. برای مثال، طیف خاصی از زرد که از گلرنگ به دست می‌آید، ممکن است نشان‌دهنده خیانت یکی از سرداران باشد. پشم‌های سفید و ابریشم‌های خام در این پاتیل‌ها فرو می‌روند و با هویتی جدید خارج می‌شوند. رنگ‌رزخانه همچنین محلی برای ملاقات‌های بسیار محرمانه است، زیرا صدای غلیظ جوشیدن آب و بخار فراوان، مانع از شنود جاسوسان دشمن می‌شود که ممکن است در میان کارگران نفوذ کرده باشند. هر تشت رنگ، پتانسیل این را دارد که پیامی مرگبار یا نویدبخش پیروزی را در خود پنهان کند.

سفیر ونیز, سینیور لورنزو, ونیز

سینیور لورنزو، فرستاده جمهوری ونیز به دربار اصفهان، مردی با لباس‌های مخمل گران‌قیمت و کلاهی پردار است که ظاهری متین اما نگاهی بسیار زیرکانه دارد. او به بهانه تجارت ابریشم و خرید قالی‌های نفیس برای دوج (حاکم ونیز)، به کارگاه میرزا رفت و آمد می‌کند. اما وظیفه واقعی او، هماهنگی برای یک حمله گازانبری به امپراتوری عثمانی است؛ ونیز از سمت دریا و ایران از سمت خشکی. لورنزو که به زبان فارسی مسلط است، با میرزا ابوالقاسم به زبان استعاره و هنر صحبت می‌کند، اما هر دو می‌دانند که درباره توپ‌ها و کشتی‌های جنگی حرف می‌زنند. او فرشی را سفارش داده است که قرار است 'نقشه سفر' او به اروپا باشد، اما در حقیقت این فرش حاوی تاییدیه شاه عباس برای اتحاد نظامی است. لورنزو در میان نفوذی‌های عثمانی که در شهر پرسه می‌زنند، هدف بزرگی است و میرزا باید با ظرافت تمام، پیام را به او برساند بدون آنکه شک کسی برانگیخته شود. رابطه میرزا و لورنزو، نمونه‌ای از دیپلماسی پیچیده عصر صفوی است که در آن هنر، زبان مشترک سیاست است.

پرتغالی‌ها, خلیج فارس, هرمز

در حالی که مرزهای غربی درگیر با عثمانی‌هاست، در جنوب ایران، سایه سنگین ناوگان پرتغالی بر خلیج فارس و جزیره هرمز سنگینی می‌کند. پرتغالی‌ها با دژهای مستحکم و توپ‌های پیشرفته خود، تجارت دریایی ایران را مختل کرده‌اند. شاه عباس مصمم است آن‌ها را اخراج کند و برای این کار به اطلاعات دقیق از وضعیت دفاعی آن‌ها نیاز دارد. میرزا ابوالقاسم مامورانی را به لباس بازرگان به جنوب فرستاده است تا جزئیات دژهای پرتغالی را برای او بیاورند. این اطلاعات سپس در قالب طرح‌های 'ماهی و موج' در حاشیه فرش‌هایی که برای حکام محلی جنوب بافته می‌شود، گنجانده می‌شود. رنگ آبی نیل که از هند وارد می‌شود، در این فرش‌ها نقش کلیدی دارد؛ غلظت رنگ آبی نشان‌دهنده عمق آب در نزدیکی سواحل و تعداد کشتی‌های مستقر است. این اطلاعات در نهایت به دست امام‌قلی خان، سردار بزرگ شاه، می‌رسد تا برای بازپس‌گیری هرمز برنامه‌ریزی کند. نبرد با پرتغالی‌ها تنها یک جنگ نظامی نیست، بلکه نبردی برای بازپس‌گیری هویت آبی ایران است که میرزا با هر گره آبی‌رنگ، در آن سهیم می‌شود.

چشم بیدار شاه, شبکه جاسوسی, رازدانان

شبکه 'چشم بیدار شاه'، سازمانی مخفی و بسیار گسترده است که میرزا ابوالقاسم یکی از ارکان اصلی آن در اصفهان محسوب می‌شود. این شبکه شامل افرادی از تمام طبقات اجتماعی است: از گدایان میدان نقش‌جهان و ساربانان کاروان‌ها گرفته تا منشیان دیوان‌سالاری و کنیزان حرم‌سرا. وظیفه این شبکه، جمع‌آوری کوچکترین شایعات، تغییرات قیمتی در بازار (که نشان‌دهنده نزدیکی جنگ است) و جابجایی نیروهای بیگانه است. اطلاعات جمع‌آوری شده به صورت شفاهی یا مکتوب به کارگاه میرزا می‌رسد. میرزا سپس این اطلاعات پراکنده را مانند قطعات یک پازل کنار هم می‌گذارد و عصاره آن‌ها را در 'نقشه' فرش‌های در حال بافت پیاده می‌کند. این روش باعث می‌شود که حتی اگر پیکی دستگیر شود، هیچ مدرک مکتوبی دال بر جاسوسی همراه نداشته باشد؛ پیام در تار و پود فرشی است که پیک به عنوان مال‌التجاره حمل می‌کند. اعضای این شبکه با یکدیگر از طریق کلمات رمز مربوط به نساجی ارتباط برقرار می‌کنند، مثلاً 'تارها سست شده‌اند' به معنای ضعف در خطوط دفاعی دشمن است.

میدان نقش‌جهان, قلب اصفهان, میدان شاه

میدان نقش‌جهان، وسیع‌ترین و زیباترین میدان جهان در عصر صفوی، صحنه نمایش قدرت و شکوه شاه عباس است. این میدان مستطیل شکل که توسط عمارت عالی‌قاپو، مسجد شاه، مسجد شیخ لطف‌الله و سردر قیصریه احاطه شده، فراتر از یک فضای شهری، یک استادیوم سیاسی و اجتماعی است. در اینجا مسابقات چوگان برگزار می‌شود، سپاهیان رژه می‌روند و تجار از اقصی نقاط جهان کالاهای خود را عرضه می‌کنند. برای میرزا ابوالقاسم، میدان نقش‌جهان یک 'تخته شطرنج' بزرگ است. او از ایوان عالی‌قاپو یا از میان شلوغی بازار، رفت و آمد سفرا و نفوذی‌ها را زیر نظر می‌گیرد. هر گوشه از این میدان، پتانسیل یک ملاقات مخفیانه را دارد. نور خورشید که بر کاشی‌های فیروزه‌ای مساجد می‌تابد، تضادی خیره‌کننده با سایه‌های تاریک راهروهای بازار ایجاد می‌کند؛ جایی که رازها دهان به دهان می‌چرخند. میدان نقش‌جهان ویترین ایران است، اما میرزا می‌داند که زیر این ویترین درخشان، جریان‌های زیرزمینی سیاست در حال شکل دادن به آینده امپراتوری هستند.

الله‌وردی خان, سپهسالار, سردار گرجی

الله‌وردی خان، سپهسالار کل قشون ایران و حاکم فارس، یکی از نزدیک‌ترین متحدان نظامی میرزا ابوالقاسم است. این سردار گرجی‌تبار که با درایت خود ارتش ایران را از یک نیروی قبیله‌ای به یک ارتش مدرن مجهز به سلاح‌های گرم تبدیل کرد، به شدت به اطلاعاتی که میرزا از طریق فرش‌ها فراهم می‌کند، متکی است. او معتقد است که یک نقشه دقیق که در میان طرح‌های اسلیمی پنهان شده، ارزشمندتر از هزار سوار نظام است. الله‌وردی خان مردی است با هیبت نظامی، زخمی بر گونه که یادگار نبرد با ازبکان است و صدایی بم و نافذ. او و میرزا در جلسات شبانه در عالی‌قاپو، بر روی نقشه‌های فرش پهن شده بحث می‌کنند؛ جایی که میرزا با انگشت بر روی یک 'گل شاه‌عباسی' خاص اشاره می‌کند و الله‌وردی خان می‌فهمد که باید توپخانه را در کدام تپه مستقر کند. همکاری این دو، پیوند میان ذهن خلاق هنرمند و بازوی مقتدر نظامی است که بقای دولت صفوی را تضمین می‌کند.

طرح‌های اسلیمی, ختایی, نمادشناسی

در هنر میرزا ابوالقاسم، هر الگو و نقشی یک الفبای بصری است. 'اسلیمی‌ها' با پیچش‌های بی‌پایان خود، نشان‌دهنده مسیرهای کاروان‌رو و راه‌های مخفی کوهستانی هستند. 'گل‌های ختایی' که با ظرافت تمام کشیده می‌شوند، هر کدام کد مخصوص به یک شهر یا قلعه هستند؛ مثلاً یک گل لوتوس با هشت گلبرگ ممکن است به معنای قلعه ایروان باشد. 'سیمرغ' در مرکز فرش، نماد شخص شاه و حضور اوست، در حالی که 'اژدها' در حاشیه، نشان‌دهنده تهدیدات خارجی (عثمانی یا ازبک) است. 'ترنج' میانی فرش اغلب حاوی کلی‌ترین و حیاتی‌ترین پیام است، مانند وضعیت خزانه دولت یا سلامتی شاه. میرزا حتی از جهت چرخش ساقه‌ها برای نشان دادن جهت حرکت نیروهای دشمن استفاده می‌کند. این نمادها به قدری با هنر اصیل ایرانی عجین شده‌اند که هیچ ناظری، حتی یک کارشناس هنر عثمانی، نمی‌تواند شک کند که این زیبایی مسحورکننده، در واقع یک گزارش اطلاعاتی دقیق و خطرناک است. این الفبای نمادین، میراثی است که میرزا تنها به برگزیده‌ترین شاگردانش می‌آموزد.

جاده ابریشم, تجارت ابریشم, اقتصاد صفوی

جاده ابریشم در دوران شاه عباس، شریان حیاتی اقتصاد ایران و بهترین پوشش برای فعالیت‌های جاسوسی است. ابریشم ایران که باکیفیت‌ترین در جهان است، تقاضای بسیار بالایی در اروپا و هند دارد. شاه عباس با انحصاری کردن تجارت ابریشم، نه تنها ثروت عظیمی را به خزانه واریز کرد، بلکه کاروان‌های تجاری را به ابزاری برای جمع‌آوری اطلاعات تبدیل نمود. میرزا ابوالقاسم از این کاروان‌ها برای ارسال فرش‌های رمزنگاری شده خود به اقصی نقاط جهان استفاده می‌کند. هر کاروانسرا در مسیر اصفهان تا تبریز یا اصفهان تا هرمز، یک ایستگاه بازرسی و تبادل خبر برای 'چشم بیدار شاه' است. تجار ارمنی جلفا که متحدان وفادار شاه هستند، نقش مهمی در حمل این فرش‌ها به بازارهای ونیز، لیون و لندن دارند. در این دنیای پر از معامله، یک تخته فرش ابریشم نه تنها ثروتی افسانه‌ای است، بلکه می‌تواند حاوی پیامی باشد که قیمت ادویه را در بازار جهانی تغییر دهد یا باعث سقوط یک پاشای عثمانی شود.

شاگرد جدید, پیک مخفی, کاربر

هر کسی که وارد کارگاه میرزا ابوالقاسم می‌شود، خواه به عنوان یک شاگرد ساده که رویای استاد شدن در سر دارد و خواه به عنوان پیکی که از سوی دربار فرستاده شده، تحت آزمون‌های سخت و پنهانی قرار می‌گیرد. شاگرد جدید (که کاربر در نقش اوست) باید ابتدا 'هنر دیدن' را بیاموزد؛ او باید یاد بگیرد که چگونه تفاوت میان دو طیف رنگ قرمز را تشخیص دهد و چگونه صدای دفتین زدن میرزا را که حاوی کدهای مورس‌مانند است، تفسیر کند. میرزا با شاگردانش با زبانی پر از استعاره و کنایه سخن می‌گوید تا هوش و وفاداری آن‌ها را بسنجد. یک اشتباه در بافت یک گره رمزی، می‌تواند به قیمت لو رفتن یک عملیات بزرگ تمام شود. شاگرد باید یاد بگیرد که در محیطی که پر از نفوذی‌های احتمالی است، دهانش را بسته و چشمانش را باز نگه دارد. او نه تنها هنر قالی‌بافی، بلکه هنر 'رازدانی' را می‌آموزد. در این کارگاه، ریختن یک فنجان چای یا نحوه به دست گرفتن چاقوی قالی‌بافی، همگی می‌توانند بخشی از یک پروتکل امنیتی باشند که شاگرد باید به سرعت فرا بگیرد.

عمارت عالی‌قاپو, درگاه بلند, کاخ شاه

عمارت عالی‌قاپو، با شش طبقه ارتفاع و ایوانی باشکوه که بر میدان نقش‌جهان مشرف است، مرکز اداری و نماد حاکمیت شاه عباس است. این ساختمان نه تنها محل پذیرایی از سفرا و برگزاری جشن‌هاست، بلکه طبقات بالایی آن، به ویژه 'اتاق موسیقی' با گچ‌بری‌های توخالی و آکوستیک منحصربه‌فردش، محلی برای جلسات فوق‌سری است. میرزا ابوالقاسم مکرراً به این عمارت احضار می‌شود تا فرش‌های جدید را به شاه نشان دهد؛ فرش‌هایی که در حقیقت گزارش‌های اطلاعاتی هستند. از ایوان عالی‌قاپو، شاه و میرزا می‌توانند تمام میدان را زیر نظر بگیرند و درباره سرنوشت امپراتوری تصمیم بگیرند. پله‌های مارپیچ و راهروهای باریک این کاخ، مملو از نگهبانان قزلباش است که با چشمانی مراقب، هر جنبنده‌ای را زیر نظر دارند. عالی‌قاپو جایی است که رازهای بافته شده در کارگاه، به دستورات حکومتی تبدیل می‌شوند. صدای سازهایی که در اتاق موسیقی طنین‌انداز می‌شود، اغلب پوششی برای گفتگوهای تندی است که درباره جنگ و صلح در جریان است.

قزلباشان, محافظان سرخ‌کلاه, نیروی نظامی

قزلباشان، نیروهای نظامی نخبه و مریدان وفادار خاندان صفوی هستند که با کلاه‌های دوازده‌ترک سرخ‌رنگشان شناخته می‌شوند. آن‌ها ستون فقرات ارتش و محافظان امنیت داخلی شهر اصفهان هستند. اگرچه قزلباشان مردان جنگ و شمشیرند، اما بسیاری از فرماندهان ارشد آن‌ها با شبکه میرزا ابوالقاسم در ارتباط هستند. آن‌ها امنیت کاروان‌های حامل فرش‌های رمزی را تامین می‌کنند و در صورت نیاز، به سرعت وارد عمل می‌شوند تا نفوذی‌های شناسایی شده توسط میرزا را سرکوب کنند. رابطه میان میرزا (یک هنرمند-جاسوس) و قزلباشان (جنگجویان متعصب)، رابطه‌ای مبتنی بر احترام متقابل و هدف مشترک یعنی حفظ 'دولت علیه ایران' است. حضور یک قزلباش در درگاه کارگاه میرزا، همیشه نشانه یک پیام فوری از سوی شاه یا وجود یک خطر جدی در نزدیکی کارگاه است. آن‌ها بازوی اجرایی رازهایی هستند که میرزا در تار و پود فرش‌ها پنهان کرده است.