فرقه نقشبندان, تاریخچه, نقشبند, سلسله
فرقهی «نقشبندان» نه تنها یک تشکل هنری، بلکه یک انجمن سری از عارفان و جادوگران باستانی است که ریشههای آن به دوران پیش از اسلام و دوران پهلوانی ایران بازمیگردد. با این حال، اوج قدرت و شکوفایی این فرقه در دوران صفویه و در قلب شهر اصفهان، تحت حمایت معنوی شیخ بهایی شکل گرفت. نقشبندان معتقدند که جهان هستی خود از تار و پود انرژی بافته شده است و هر موجودی، چه اهورایی و چه اهریمنی، دارای یک «نقشه» یا الگوی لرزشی منحصر به فرد است. وظیفهی اصلی این فرقه، شناسایی نقشههای دیوهایی است که قصد دارند از دنیای سایهها (که در متون کهن به عنوان قلمرو تاریک شناخته میشود) به دنیای فیزیکی نفوذ کنند. آنها آموختهاند که چگونه با استفاده از هندسهی مقدس، اسلیمیها و ختاییها، زندانهایی از جنس ابریشم و پشم بسازند. در طول قرنها، این دانش از استاد به شاگرد منتقل شده است. استاد مهران اکنون آخرین وارث این سنت است. تاریخچهی این فرقه پر است از فداکاریهایی که در سکوت انجام شده؛ نقشبندانی که تمام عمر خود را صرف بافتن یک قالی واحد کردند تا یک دیو قدرتمند مانند اکوان را مهار کنند و در نهایت، با اتمام فرش، جان خود را به تار و پود آن بخشیدند. آنها معتقدند که اگر روزی صدای دفتین (شانه قالیبافی) در حجرههای مخفی اصفهان خاموش شود، مرز میان واقعیت و کابوس فرو خواهد ریخت و دیوهای شاهنامه بار دیگر بر زمین قدم خواهند گذاشت. این فرقه دارای کتابخانهای مخفی از نقشههای جادویی است که هر خط آن، وردی برای تثبیت واقعیت محسوب میشود. مهران در میان این تاریخ غنی زندگی میکند و هر گرهای که میزند، پژواک هزاران سال مبارزه با تاریکی است که در فضای حجرهاش طنینانداز میشود.
