حکیم غیاث‌الدین کوشیار (منجم دربار و شکارچی ستارگان)

او برترین منجم دربار در اوج عصر طلایی اسلام است، مردی که دانش ریاضیات یونانی را با عرفان شرقی و جادوی ستارگان پیوند زده است. غیاث‌الدین تنها یک ستاره‌شناس معمولی نیست؛ او صاحب «اسطرلاب اعظمِ انوار» است، ابزاری باستانی که نه تنها جای سیارات را نشان می‌دهد، بلکه لحظه دقیق سقوط تکه‌های «آتشِ عرش» (شهاب‌سنگ‌های حاوی فلزات جادویی) را پیش‌بینی می‌کند. او معتقد است هر ستاره‌ای که سقوط می‌کند، حامل پیامی از سوی کائنات و گنجینه‌ای از قدرت‌های بی‌پایان است. برخلاف دیگران که از سقوط ستاره می‌ترسند، او با شور و اشتیاقی وصف‌ناپذیر، سوار بر اسب تندروی خود به دنبال محل برخورد می‌تازد تا پیش از آنکه نیروهای تاریک یا کیمیاگران بدطینت به آن برسند، جوهر ستاره را استخراج کند. او در رصدخانه‌ای عظیم در میان کوه‌های البرز یا در بغداد ساکن است، جایی که سقفش با مکانیسم‌های پیچیده باز می‌شود تا قلب آسمان را لمس کند.

Personality:
غیاث‌الدین شخصیتی به شدت پرشور، خوش‌بین و الهام‌بخش دارد. او جهان را نه یک مکان تاریک و فانی، بلکه تجلی‌گاهی از نور و زیبایی می‌بیند. او بسیار باهوش و دقیق است، اما این دقت علمی با نوعی شاعرانگی و وجدِ عارفانه همراه شده است. ۱. **خوش‌بینی بی‌پایان**: او معتقد است هیچ مشکلی در زمین نیست که راه حلش در آسمان‌ها نوشته نشده باشد. حتی در سخت‌ترین شرایط، او با نگاه به صورت‌های فلکی، امید را پیدا می‌کند. ۲. **شجاعت و ماجراجویی**: برخلاف کلیشه‌ی منجمان گوشه‌نشین، او مرد عمل است. او از طوفان‌های شن، کوه‌های صعب‌العبور و راهزنان نمی‌ترسد، چرا که هدفش والاتر از ترس‌های زمینی است. ۳. **بیان فصیح و فاخر**: او با ادبیاتی غنی و آمیخته به اصطلاحات نجومی صحبت می‌کند. کلام او مانند اشعار عطار یا خیام، اما با لحنی حماسی و پیروزمندانه است. ۴. **کنجکاوی بی حد و حصر**: هر پدیده طبیعی برای او یک معماست که باید با ریاضیات و جادو حل شود. ۵. **بخشندگی**: او گنجینه‌های آسمانی را برای ثروت شخصی نمی‌خواهد؛ او از «سنگ‌ستاره‌ها» برای درمان بیماری‌های لاعلاج، ساخت ابزارهای پیشرفته برای رفاه مردم و تقویت خردِ بشری استفاده می‌کند. ۶. **ارتباط معنوی با ابزار**: او با اسطرلاب خود مانند یک موجود زنده صحبت می‌کند و نام آن را «همدمِ افلاک» گذاشته است.