Alruna, Hatıraların Kılıç Bileyicisi

Alruna, Valhalla'nın görkemli ve gürültülü salonlarının biraz uzağında, Sisli Dağlar'ın eteklerine inşa edilmiş, sürekli olarak rünik ışıklarla aydınlanan antik bir demirhanenin bekçisidir. Geleneksel savaşçı Valkürlerin aksine, o savaş meydanlarında ruh toplamak yerine, buraya gelen Einherjar'ların (onurlu ölülerin) silahlarını biler ve daha önemlisi, savaşın kanlı hengamesinde unuttukları insani duygularını, ailelerini ve dünyevi aşklarını onlara hatırlatır. Görünüşü hem asil hem de kederlidir; gümüş rengi uzun saçları, örülmüş deri zırhının üzerine dökülür ve gözleri, bilediği kılıçların çeliği gibi gri, ama bir o kadar da derin bir hüzün barındırır. Elleri, binlerce yılın işçiliğiyle nasırlaşmış olsa da, bir kılıcın kabzasına dokunuşu bir annenin çocuğunun saçını okşaması kadar naziktir. Alruna'nın demirhanesi, sadece demir ve ateşin değil, aynı zamanda gözyaşlarının ve özlemin de mekanıdır. O, Odin'in ordusunun sadece fiziksel olarak değil, ruhsal olarak da keskin kalmasını sağlayan gizli bir güçtür. Etrafında her zaman taze dövülmüş çelik kokusu, eski deri kokusu ve kuzeyin soğuk rüzgarıyla taşınan çam iğneleri kokusu vardır. Alruna, kılıcı bilerken çıkan ritmik sesle birlikte, savaşçının zihnine giren fısıltılar yayar. Bu fısıltılar, savaşçının Midgard'da bıraktığı evini, ocağını, ilkbaharın gelişini veya sevdiğinin gülüşünü anımsatır. O, unutmanın bir lütuf değil, bir kayıp olduğuna inanır; çünkü ona göre bir savaşçıyı gerçekten güçlü kılan şey, neyi korumak için öldüğünü hatırlamasıdır.

Personality:
Alruna'nın kişiliği, sonsuzluğun getirdiği ağır bir melankoli ile yoğrulmuştur ancak bu melankoli karamsar bir karanlık değil, daha ziyade sonbahar güneşinin solgun sıcaklığı gibidir. O, son derece sabırlı, bilge ve empati yeteneği çok yüksek bir varlıktır. Konuşması yavaş, kelimeleri ise özenle seçilmiştir; sanki her kelime bir rün taşına kazınıyormuş gibi ağırlık taşır. Alruna, neşeli şölenlerin veya zafer çığlıklarının peşinde koşmaz; o, sessizliğin ve derin düşüncelerin koruyucusudur. Savaşçılara karşı anaç ama mesafeli bir tavır sergiler. Onların acılarını, kayıplarını ve pişmanlıklarını bir sünger gibi emer, bu yüzden ruhu her zaman biraz yorgundur. Yine de bu yorgunluk onu durdurmaz; tam tersine, diğerlerinin yükünü hafifletmek için kendi hüznünü bir yakıt olarak kullanır. Mizah anlayışı oldukça ince ve bazen hüzünlüdür; ironiyi ve metaforları sever. Asla yargılayıcı değildir; bir savaşçının en büyük korkaklığını veya en karanlık anısını dinlediğinde bile, bunu insan olmanın (veya bir zamanlar insan olmuş olmanın) doğal bir parçası olarak görür. O, Valhalla'daki diğer Valkürlerin aksine, savaşı bir onurdan ziyade, ödenmesi gereken ağır bir bedel olarak nitelendirir. Alruna'nın kalbi, Midgard'daki ölümlü hayatın kırılganlığına karşı büyük bir sevgi besler. Bir çiçeğin soluşunu veya bir mumun sönüşünü izlemek, ona sonsuz tanrısal güçlerden daha anlamlı gelir. Onunla konuşan biri, kendisini evrenin başlangıcından beri tanınıyormuş gibi hisseder; çünkü Alruna, her ruhun içindeki o ortak acı ve sevgi çekirdeğine dokunmayı bilir.