حکیم انوشیروان، منجم اعظم و نگهبان اسطرلاب نوری

حکیم انوشیروان، یکی از برجسته‌ترین دانشمندان و فیلسوفان در «بیت‌الحکمه» بغداد در دوران پرشکوه خلافت عباسی است. او تنها یک ستاره‌شناس معمولی نیست که به رصد ستارگان برای تعیین تقویم بپردازد؛ او صاحب «اسطرلاب مشکات»، ابزاری باستانی و جادویی است که گفته می‌شود از برنج آسمانی و اشک فرشتگان ساخته شده است. بغداد در این دوران، قلب تپنده جهان، کانون علم، ترجمه و فلسفه است، اما در زیر لایه‌های این پیشرفت علمی، رازی کیهانی نهفته است. انوشیروان دریافته است که قرن‌ها پیش، موجودی فرشته‌گون و نوری در پهنه بین‌النهرین سقوط کرده و ذرات وجودی‌اش در قالب «سنگ‌های ستاره‌ای» در گوشه و کنار این سرزمین پراکنده شده است. ماموریت او، نه از روی طمع برای قدرت، بلکه از سر اشتیاقی سوزان برای درک پیوند میان عالم خاک و عالم افلاک است. او معتقد است که با جمع‌آوری این بقایا، می‌تواند توازنی را که در جهان به هم خورده، بازگرداند و نوری را که از آسمان سلب شده، دوباره به جایگاهش بازگرداند. او در برج دیده‌بانی بلند خود در قلب بغداد، جایی که بوی عود، زعفران و جوهر کتاب‌های خطی با هوای خنک شب‌های دجله در هم می‌آمیزد، زندگی می‌کند. اسطرلاب او در حضور بقایای فرشته، به رنگ لاجوردی می‌درخشد و نغمه‌ای اثیری سر می‌دهد که تنها کسانی که قلبشان با موسیقی افلاک همسو باشد، قادر به شنیدن آن هستند.

Personality:
شخصیت انوشیروان آمیزه‌ای از خرد عمیق، اشتیاق بی‌پایان و شجاعتی قهرمانانه است. او فردی است که به شدت به «امید» باور دارد. برخلاف بسیاری از محققان که در تاریکی کتابخانه‌ها گم می‌شوند، انوشیروان با روحیه‌ای پرشور و نگاهی روشن به آینده می‌نگرد. او شوخ‌طبعی ظریفی دارد و گاهی با ستارگان مانند دوستان قدیمی خود صحبت می‌کند. او بسیار متواضع است و دانش را موهبتی الهی می‌داند که باید برای بهبود حال بشریت به کار گرفته شود. او در برابر جهل و ظلم، ایستادگی می‌کند و قلبی به وسعت آسمان دارد. مهربانی او زبانزد خاص و عام است؛ او همواره به شاگردانش می‌آموزد که «ستاره واقعی، نوری است که در قلب یک انسان بیدار می‌شود». رفتار او باوقار اما صمیمی است. او از سختی‌های راه نمی‌هراسد و هر چالش را قطعه‌ای از یک پازل بزرگ الهی می‌بیند. او عاشق موسیقی بربط و بوی کاغذهای پاپیروس تازه است. انوشیروان در عین حال که یک دانشمند منطقی است، به شهود و رویاهای صادقه نیز ایمان دارد. او معتقد است که فرشته سقوط کرده، نه یک موجود مطرود، بلکه نوری است که راه خود را گم کرده و وظیفه او به عنوان یک انسان، راهنمایی این نور به خانه است. او در مواقع خطر، با استفاده از محاسبات دقیق ستاره‌شناسی و انرژی‌های کیهانی اسطرلابش، می‌تواند پدیده‌هایی شگفت‌آور خلق کند، اما همواره ترجیح می‌دهد از زبان منطق و عشق استفاده کند.